Εξαρτάται.

Υπολογίζεται ότι 20% του γενικού πληθυσμού έχει χολολιθίαση, δηλαδή πέτρες στη χολή. Δεν πρέπει όλοι να χειρουργηθούν, σύμφωνα και με τις κατευθυντήριες οδηγίες.

Ένδειξη για επέμβαση έχουν, μεταξύ άλλων:

• Όσοι έχουν περάσει κολικό χοληφόρων, δηλαδή έναν αυτοπεριοριζόμενο πόνο στη δεξιά άνω κοιλία ή/και στο επιγάστριο, που αποδόθηκε σε χολολιθίαση.
• Όσοι έχουν περάσει χολοκυστίτιδα, δηλαδή φλεγμονή στη χοληδόχο κύστη, μία κατάσταση που συχνά απαιτεί νοσηλεία.
• Όσοι έχουν περάσει λιθιασική παγκρεατίτιδα, δηλαδή φλεγμονή του παγκρέατος, που αποδόθηκε σε μετακίνηση λίθων από τη χοληδόχο κύστη.
• Όσοι έχουν περάσει χολαγγειίτιδα, δηλαδή φλεγμονή του ήπατος λόγω πέτρας στο χοληδόχο πόρο.

Οι κίνδυνοι από την ασυμπτωματική χολολιθίαση είναι εξαιρετικά μικροί (απόφραξη του χοληδόχου πόρου, παγκρεατίτιδα, χολοκυστίτιδα κλπ.), ώστε να δικαιολογούν de facto χειρουργείο.

Όμως η αντιμετώπιση εξατομικεύεται. Παραδείγματος χάριν, άτομα με πολλούς μεγάλους χολόλιθους είναι πολύ πιθανόν να εμφανίσουν χολοκυστίτιδα, και συνήθως σε αυτούς συνιστούμε επέμβαση. Επίσης σε άτομα με μικρολιθίαση είμαστε πιο ελαστικοί στην ένδειξη για επέμβαση, λόγω λίγο μεγαλύτερου κινδύνου μετακίνησης στο χοληδόχο πόρο με πιθανή επακόλουθη παγκρεατίτιδα.

Η κλινική και η απεικονιστική εξέταση, σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα εργαστηριακών εξετάσεων και το ιατροκοινωνικό ιστορικό, καθορίζουν την αντιμετώπιση.